. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .







Mornings Likes These













October 11th, 2015
It's always a little magical to be in the woods when the first soft, watery rays of sunlight try to wriggle through the trees. I think about the time when I was a little girl and kept looking for gnomes whenever I was in the woods.
And while we walk here (and get a bit lost, because we're both daydreaming... and Ella is sleeping warmly against daddy's chest) a smile curls up around my lips, because I know soon I'll be able to share this other world. Tell Ella all about gnomes, wizzards, mermaids, unicorns and fairies. Because, you have to admit, it's hard not to believe that these woods are enchanted, isn't it?

---

11 oktober 2015
Het voelt altijd een beetje magisch om in het bos te zijn wanneer de eerste zachte, waterige zonnestralen zich een weg door de bomen wurmen. Ik denk aan de tijd dat ik als klein meisje altijd naar kabouters zocht als ik in het bos was. Terwijl we hier wandelen (en een beetje verdwalen, omdat we allebei dagdromen... en Ella warm in haar draagzak tegen papa aan slaapt) verschijnt er een glimlach op mijn gezicht, omdat ik weet dat ik deze betoverde wereld binnenkort kan delen. Dat ik Ella alles kan vertellen over kabouters, tovenaars, zeemeerminnen, eenhoorns en elfjes. Want het is moeilijk niet te geloven dat deze bossen betoverd zijn, toch?